Blog


Het is altijd lente in de ogen van...Lola - zaterdag 18 januari 2020

Het is altijd lente in de ogen van... Lola 

Iedereen heeft een zielsverwant heb ik wel eens gehoord. Zielsverwanten, tweelingzielen, soulmates kunnen op je pad komen in de vorm van vrienden, minnaars, partners of mensen die even heel kort voorbij komen in je leven. Soms herken je ze vanuit andere, vorige levens. Het contact kan liefdevol zijn of uitermate heftig. Tot nu toe gaat dit altijd over mensen. Maar volgens mij kunnen zielsverwanten ook dieren zijn. 
 
"Mijn buurman zoekt een nieuwe eigenaar voor één van zijn honden", zie de thuiszorghulp van mijn moeder. Mijn moeder was ziek. kanker, in stadium 4. We zaten met zijn drieën een kop thee te drinken in de woonkamer. Ze kreeg chemo en had een mutsje op om haar kale hoofd te bedekken. Op het moment dat R. deze zin zei, ging er bij mij een soort lichtje aan. Alsof ik wakker werd geschut. Alles waar even daarvoor over gekeuveld werd, had ik niet echt meegekregen. "Wat voor hond is het? Hoe oud? Waarom zoeken ze een nieuw huis? Mag ik haar zien? O jee, zie mijn moeder. Na onze laatste hond wilde zij geen hond meer vanwege de vele zorg. Ik woonde al een aantal jaren op mezelf, maar ik ging altijd nog veel naar mijn ouders toe en wandelde ook veel met Boris de boxer. Toen hij er niet meer was en mijn ouders echt geen nieuwe hond meer wilden toelaten in mijn leven, had ik besloten om zelf een hond te nemen. Misschien een kleine hond, zodat het makkelijker was in mijn appartement en ik hem of haar overal mee naartoe kon nemen. Ik had zelfs een tijdje bij het asiel als vrijwilliger gewerkt om te kijken of ik daar een hond kon vinden. Maar iedere keer als ik een hond tegenkwam waar het mee klikte, had hij al snel een nieuw thuis mij andere mensen gevonden. "Kom maar snel een keer kijken", lachte R. Ik spreek wel wat af met mijn buurman."
 
Een week later ging ik bij de buurman kijken. In de flat waar zijn gezin met twee kinderen woonde en 5 honden. Ze zat in de eerste bench, een blondgouden Old English Bulldog van 10 maanden oud. Ik keek naar haar en zij keek naar mij. Een paar zachte bruine amandelvormige ogen, omringd door zwarte lijnen als van een kohlpotlood. "Maar jij gaat met mij mee", schoot er als eerste gedachte door mij heen. Het was alsof ze wist dat ik voor haar kwam. De andere honden gingen waaks tekeer maar zij keek alleen maar naar mij. En ik naar haar. Zij ging met mij mee.
 
Ze had het niet zo heel goed gehad in haar eerste levensjaar. Dus ik was er voor haar. Een jaar later overleed mijn moeder. En zij was er voor mij. We hadden soms aan één blik genoeg om te weten wat er speelde. We hadden af en toe strijd, want Bulldog als ze was had ze een eigen sterke wil. En ik ook. Als ik op reis was en iemand anders voor haar zorgde, voelde ik van veraf hoe het met haar ging. En gedurende de jaren werd onze band alleen maar sterker. Onvoorwaardelijk was onze verbinding. Ik voelde me krachtiger met haar aan mij zijde. En zij groeide uit tot een volwassen, wijze, stoere, lieve, gevoelige, speelse, dame. "Het is altijd lente in de ogen van... Lola!" grapte ik wel eens. We spraken af dat er alleen een man bij zou komen die voor ons allebei goed zou zijn. En dat is gelukt. De eerste keer dat hij bij mij en haar thuis kwam, ging ze direct aan zijn voeten liggen. Het was goed.
 
Bij zielsverwanten gaat het er volgens mij om dat je er onvoorwaardelijk voor elkaar bent. Dat je voor elkaar opkomt. Elkaar kracht geeft en elkaars ontwikkeling er laat zijn. Een paar jaar geleden moest ik haar laten gaan. Haar lichaam was oud geworden. Haar kop was nog krachtig, maar haar lichaam kon niet meer. Een stukje van mijn hart is met haar meegegaan en tegelijkertijd zit zij in mijn hart. Voor altijd. En dat is wat ik noem zielenliefde. Die liefde, die verbinding kan, weet ik uit eigen ervaring, tussen alle levende wezens plaats vinden. 
  Afbeelding invoegen    


Terug naar de vorige pagina >