Blog


Vrije vrouw - zondag 1 juni 2014

Vrije vrouw

"Je gaat met deze man trouwen", zegt mijn vader tegen mij. Ik voel een onmachtige woede in mij naar boven komen. "Je neemt zijn naam over, je gaat wonen in een ander land en je moet doen wat hij wil. Hij bepaalt voortaan jouw leven". Ik ben stil en kijk om me heen. Ik zie allerlei mensen in de ruimte die meeluisteren en instemmend knikken. "Nee!", roep ik tegen mijn vader."Ik doe het niet!". "Het gebeurt!", zegt hij pertinent. Ik kijk om me heen en pak allerlei snuisterijen om kapot te gooien. Ik voel de woede samen vormen met paniek en ik wil het eruit gooien. Ik maak me zo druk dat ik geen adem kan halen. Ik stik en als ik naar beneden kijk, besef ik dat ik ingesnoerd ben in een korset. Blijkbaar leef ik nu in ergens in de 17e of 18eeeuw. En op dat moment word ik hoestend en proestend wakker. Gelukkig, het was een droom.

Slapen lukt me nu überhaupt niet meer, in mijn lichaam raast nog steeds dat verstikkende gevoel. Wat is er aan de hand? Waarom deze droom? Dromen zijn niet altijd bedrog. Dromen kunnen je ook iets vertellen over de ontwikkelingen in je leven. Als ik zoek op internet naar dromenuitleg, dan blijkt dat een gedwongen huwelijk betekent dat je twijfelt over een situatie of beslissing, terwijl iedereen vindt dat dit de goede keuze is. En stikken betekent dat je last hebt van angst en paniekgevoelens.

Een paar dagen geleden zei ik nog grappend tegen een collega bij de gemeente Utrecht: "Nog even en dan ben ik een vrije vrouw". Ik was namelijk op weg naar een bijeenkomst met mijn leidinggevende en P&O-er om mijn vertrekregeling met de gemeente Utrecht te ondertekenen. En daarnaast heb ik me ingekocht in een maatschap van een holistisch gezondheidscentrum. Na het ondertekenen van de vertrekregeling voelde ik me ook echt even een vrije vrouw. Bij wijze van spreken. Maar hoe vrij is vrij eigenlijk? Want ik heb me direct verbonden aan een andere organisatie. Met nieuwe rechten en plichten. En onzekerheden. Dus eigenlijk is het niet zo gek dat ik deze droom krijg. Want aan de ene kant voelt het ontzettend goed om mijn hart te volgen en is de gemeente Utrecht tevreden dat er een medewerker stappen naar buiten neemt. Aan de andere kant vind ik het ook erg eng en weet ik niet wat deze nieuwe toekomst mij gaat brengen. Onzekerheid, angst, vertwijfeling, en paniek zijn gevoelens die door mij heen razen. Maar het avontuur lonkt ook. Heen en weer, heen en weer.

In februari van dit jaar was de feestelijke opening van het vernieuwde holistische gezondheidscentrum Via Natura, waar ik ben ingestapt. Samen met mijn drie maten hebben we de afgelopen twee maanden hard verbouwd in ons monumentale pand in de binnenstad van Deventer om uit te breiden met een nieuwe praktijkruimte en een nieuwe groepsruimte voor trainingen en cursussen. Dit betekende muren doorbreken, steunbalken aanbrengen, behangen, schilderen, vloeren leggen, maar ook een nieuw logo en website ontwikkelen en flink promotie maken. Ik ben er helemaal ingedoken. Er was even niets anders dan Via Natura. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Zaterdag konden we trots en samen met 150 bezoekers ons vernieuwde centrum openen. Dit deden we met een ceremoniële drumcirkel waarbij alle ruimtes zijn ingewijd en ook wij als maten. En terwijl ik hand in hand met mijn maten in het midden van de groepsruimte stond en de drums om ons heen roffelden, voelde ik me voor het eerst ook echt eigenaar van dit prachtige centrum. En verbonden met mijn maten als in een huwelijk. Uit vrije keuze. Wat dat is het. En daarna was het tijd voor het bruiloftsfeest.

 


 

 


Terug naar de vorige pagina >